Página 113 de 84-9782-595-5

Las páginas anteriores, que el dibujo ilustra, dicen así:
(...)
A historia do demo
Nos tempos en que vivían os primeiros seres humanos aínda non existía o demo, pero había un vello que sabía contar contos moi ben. Vivía nunha cabana feita con pólas de abeleira e, cando chegaba a noitiña, ás persoas gustáballes xuntarse en torno a el para escoitalo.
Moitas veces contaba o conto dun home antipático que lles facía a todos unhas boas sopas. Inventoulle un nome: Demo. Dicíalles que era doado recoñecelo porque tiña dous cornos e un pezuño no canto dun pé, e ademais coxeaba un chisco, e que moitas veces se transformaba, en muller, en cardo, en carneiro ou en calquera animal, pois podía facer de todo.
A tribo á que pertenecía aquel vello estaba formada por persoas amigables e pacíficas, pero cando lles preguntaba de quen quería que lles falase, case sempre lle pedían: -¡Do Demo! ¡Do Demo!
Un dos seus oíntes máis aplicados, un mozo, decidiu un día atrapar o demo. Saíu da aldea e cando v viu un carneiro, abateuno e cortoulle un pé; tiña dous fermosos cornos sinuosos, e o mozo estaba seguro de que era o demo transformado.
Mais o dono do carneiro deulle unha malleira e botouno de alí.
Preto da seguinte aldea viu unha cabra e abateuna; cortoulle os dous cornos que tiña, pois desa volta estaba seguro de que non podía ser máis ca demo transformado.
Mais o cabreiro deulle unha boa malleira e botouno de alí.
Preto da seguinte aldea viu un touro, abateuno e cortoulle o rabo; tiña dous cornos e mais unha mirada feroz, polo que estaba claro que se trataba do demo transformado.
Mais os aldeáns foron correndo rapidamente onda el e déronlle tal malleira ao mozo que por un pelo non perde a vida.
Marchou da aldea coxeando, fixou o rabo do touro á cueira do pantalón, puxo os cornos da cabra na cabeza e atou o pezuño do carneiro ao pé, e a partir de entón fixo cousas malas sempre que tiña ocasión, de xeito que as persoas logo deron en chamalo Demo, e estaban seguras de que sempre existira e de que sempre existiría.
(...)






